Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie. Pokaż wszystkie posty

piątek, 7 kwietnia 2017

"Spirala do zatracenia"

Nawet nie wiesz, jak łatwo się zatracić i stracić siebie. Jak trudno potem do tej osoby powrócić. Ja już doświadczyłam czegoś takiego. Moje ja wybrało się na wakacje, i to z mojej woli. Uciekło daleko. 
Moje ja to moja twórczość, moje opowiadania, moja sztuka, rysunki, malunki, historie, osobowości i uczucia, które kreuję.
Moje ambicje to dobra szkoła, dobra praca, dobre wyniki na egzaminie gimnazjalnym i... bycie normalnym. Wpasowanie się w społeczeństwo. Moją ambicją jest to, bym mówiła jak najmniej tych dziwnych słów, które czasami padają mi z ust. Żebym się nie kompromitowała.
Ale to z kolei nachodzi już na sferę Mojego ja. I przez to powstaje konflikt wewnętrzny. Czasami muszę coś palnąć, powiedzieć coś dziwnego, coś, co tylko ja albo niewielka ilość osób zrozumie.
Przez ostatni miesiąc ograniczyłam te wypowiedzi do minimum. Osobowość „Moje ja” została zupełnie przygnieciona przez „Moje ambicje”. Sama tego chciałam, bo miałam dość swojego humanistycznego umysłu, swoich piątek i szóstek tylko z polskiego i historii. Nie zaakceptowałam Mojego ja, chciałam być inną osobą. Taką, która będzie miała zaplanowaną przyszłość, twardo i czysto. Taką, która ma zapewniony sukces. Taką, która nie będzie miała żadnych psychicznych rozterek, bo będzie zbyt zajęta pracą i zdobywaniem kolejnego awansu. 
I co teraz? Wylądowałam tu, pisząc coś, bo moje palce nie stukały w klawiaturę w celu napisania czegoś twórczego od jakiegoś miesiąca. Nie pisałam opowiadań. Zatrzymałam się. Poszłam daleko z nauką, siebie zostawiając gdzieś za sobą. Chcę zawrócić i znaleźć Moje ja, bo mam już dosyć. Muszę się uczyć. Ale nie chcę, by dalej wyglądało to tak, jak wyglądało w marcu. 
Nie życzę Wam, byście kiedykolwiek dowiedzieli się, co to znaczy zgubić siebie, bo to bolesny proces. Ja zawracam, o włosek od wybuchu, i zanim moja potrzeba wewnętrznego rozwijania swojej sfery uczuć i sztuki kompletnie zaniknie, odzyskam ją i podwoję swoje siły. Co z tego, że 5 i 6 spadnie na 4 i 5? To tylko liczby, a to, co mam w sobie, jest sto razy ważniejsze. Tylko muszę o tym pamiętać i więcej nie zabijać samej siebie. 

środa, 13 kwietnia 2016

Co jest najgorsze w stracie?

Mówią, że najgorsze jest poczucie bezsilności. Że już nic się nie da zrobić. Że nie możesz pomóc.
Ale to nieprawda. Nie w moim przypadku.
Najgorsze jest to uczucie, gdy stopniowo to do Ciebie dociera. Wrażenie, że Twoje serce przesiąka smutkiem i jakaś jego część odpada. Jest zerwana zimnymi dłońmi śmierci. Nagle i boleśnie.

Wokół mnie nastała wiosna. Rosną kwiaty, kwitną... ptaki śpiewają... zwierzęta się budzą... ludzie uśmiechają się do wiosny, szczęśliwi, że zima już minęła. Wokół mnie. Tylko i wyłącznie wokół. Mam wrażenie, że moje zmęczenie i przygnębienie jest dziwne. Dotychczas nie spotkałam osoby, która wraz z nadejściem ZIMY robi się pobudzona i pełna energii. Czemu tylko ja tak mam?

Każdy inaczej przeżywa stratę. Niektórzy nie mogą się z tym pogodzić. Inni po prostu starają się nie myśleć. Jeszcze inni płaczą całymi dniami. Czemu tak jest? Czemu tak, a nie inaczej? Nić nagle przecięta to najgorszy przypadek. Brak pożegnania. Brak ostatnich słów. Okropne.

Jeśli nie jesteś pewny/a, jak skomentować tego innego niż inne na Alicjonadzie posta... możesz po prostu wyrazić opinię na temat nowego nagłówka. Trochę przygnębiający, wiem, ale widzicie, jaki mam nastrój. Przynajmniej zostaną tu ludzie nie oceniający po pozorach.
Bałam się dnia, w którym na Alicjonadzie będzie widniał taki post. Teraz też się boję. Ale przynajmniej mi lepiej.
Pozdrawiam Was :) Obiecuję, że już wracam do młodzieńczego, roztargnionego i wesołego pisania!

~Alczens.

środa, 2 marca 2016

Wymarzony zawód.

Hejcia, tak mnie coś naszło, żeby napisać taki post o życiowych sprawach. Nie ma to jak 14-(dobra, rocznikowo 15) latka wypowiadająca się na temat życia, heheh.

Od małego zmieniały mi się zainteresowania i wymarzone zawody. Jak daleko sięgam pamięcią, po kolei były to: księżniczka, baletnica, piosenkarka, projektantka wnętrz, grafik komputerowy, pisarka. Aktualnie, przez ostatni rok, mój mózg przestał nadążać. Zaczęłam się wahać, przez pełno spotkań w szkole zachęcających do pójścia do zawodowej szkoły i techników. Moje myśli krążyły wokół krawcowej, fryzjerki, stylistki... ale przez te wszystkie zamieszania zapomniałam, czego tak naprawdę chcę. Szkoła mi pomieszała w głowie. Teraz, jak o tym myślę... jaka krawcowa? Jaka fryzjerka? Jaka znowu stylistka? Palce mi się kleją, szyć nie umiem, nawet warkocz mi nie wychodzi. Nie chcę, by kierowały mną pieniądze. Ukończenie szkolenia na kogoś typu fryzjer zapewniłoby mi pracę po szkole. Ale co z tego, skoro takie rzeczy mnie nie pociągają?

Wciąż nie wiem, jaki zawód byłby idealny. Jak tak teraz o tym myślę - pisarka jest wprost idealna. Ale pomyśl, Alu, ile pisarze zarabiają, gdy ich książki nie są znane ponad przeciętną miarę. Mało, doprawdy mało. A zależy mi na niezależności. Jak to wszystko połączyć? Pewnie nie wyjdzie mi oraca pisarska tak dobrze, jak myślę. Kim być? To trudny wybór. Przecież to praca na prawie całe życie. Chciałabym już teraz być pewną swojej decyzji, wiedzieć, co chcę robić, mieć wyznaczony cel. Dlaczego wciąż jestem dzieciakiem?

To na tyle. Przez ten post jeszcze więcej myślę.

A Wy? Ustaliliście już swoją ścieżkę?



Dzisiaj przejdzie w jutro! 

Mądre myśli Murdoca zawsze bezcenne. Pozdrawiam fanów Gorillaz.

czwartek, 31 grudnia 2015

Pan 2015 umiera.

Cześć!

Zbliża się 2016 rok, nowy, czysty, młody. W styczniu będzie dzidziusiem, a w grudniu staruszkiem. I 31  grudnia umrze. Tak jak teraz umiera 2015.

Zastanówmy się. Hmm. Czy to był udany rok? Co zrobiłam, a czego nie? Zrealizowałam swoje plany?
Właściwie to żadnych nie miałam. Dużym przełomem było założenie Alicjonady. Kurczę, uwielbiam tę nazwę.
Mogę nawet powiedzieć, że jestem dumna z tego bloga. Co prawda nie dorównuje moim ulubionym blogom, ale cieszę się, bo jest mój, a o to mi własnie chodziło - o stworzenie sfery pasji, marzeń, radości, miejsca, tego małego zakamarka, na który będę wchodzić chętnie i prowadzić z uśmiechem. Nie chciałam tu mieć depresyjnego zakątka Internetu, a spodziewałam się, że będę publikować głównie swoje smutne przemyślenia. A tu proszę - pierwszy semestr zleciał tak przyjemnie! Jestem szczęśliwa, że nie było tu depresyjnego posta załamanej nastolatki.
W 2015 r. przeczytałam dużo książek, zakochałam się 2 razy, uczyłam się, dowiedziałam się sporo nowych rzeczy i do mojej beczułki wspomnień doszło dużo nowych, ciekawych. Panie nr 2015, szkoda, że już odchodzisz, będziemy tęsknić!

Trzeba przyjąć nowego pana nr 2016 w ramiona! Oby przyniósł dużo dobrego!

* * *

To pisałam kilka dni przed tym dniem. Cóż, mój sylwester odbywa się przed komputerem w domu! Ale tak jest fajnie. Boli mnie brzuch i ogólnie nie za dobrze się czuję. Okropnie się boję 24:00. Bo będzie hałas, fajerwerki i mam potworny stres. Przyjdą do mnie koleżanki, a ja będę tam dygotać ze strachu, patrząc na niebo rozświetlone kolorowymi wzorami sztucznych ogni. Lubiłam je kiedyś - ale dzisiaj nie mam humoru na ogólnie zabawy. Ciężko, ciężko. Ale stres.

Ostatni post w 2015 r. Trochę na otrzepanie się z nerwów. Uff. Spokojnie, Ala. Tylko spokojnie. Zmieni się tylko liczba, która zawsze zapisywana jest w zeszytach obok tematów lekcji. I będzie przez jakiś czas okropny hałas. Nie. Boję się.

~Alczens.



środa, 26 sierpnia 2015

Świt jest Przebudzeniem.

Hej! Dzisiaj taki post pisany, do którego zainspirowało mnie półjasne niebo.

Nie spałam dzisiaj całą noc. A właściwie nie spałam do piątej nad ranem. Zobaczyłam, jak słońce wstaje. Podciągnęłam żaluzje. Do mojego pokoju wkradły się snopy nikłego światła.

Nie widziałam wschodu słońca. Ale widziałam świt. Słońce dopiero się budziło. Otworzyłam okno i wyjrzałam na świat.
Kiedy znowu położyłam się do łóżka, oglądałam półmrok panujący w moim pokoju. Zakochałam się w nim. Nie widać było bałaganu w moim pokoju. Mrok go zasłaniał. A równocześnie widziało się kontury, światło muskało każdy przedmiot blaskiem tak, żeby można było uznać go za piękny. Kąty mojego pokoju skryły się w ciemnościach. Patrzyłam za okno. Wyglądało dziwnie: połowa nieba jasna, połowa ciemna. Fantastyczne.
Kiedy tak leżałam w łóżku, zauważyłam, że moja kołdra świetnie wygląda, kiedy jest schowana w półmroku. Zresztą, wszystko wyglądało pięknie.

Wolę wschody słońca niż zachody. To przebudzenie, kiedy wszystko wstaje. A nie, kiedy wszystko się chowa.

Zawsze myślałam, że wieczory są ładniejsze niż wczesne ranki. Ale nie miałam racji. W moich oczach życie się zaczyna o świcie, nie późną nocą. A ranny półmrok... naprawdę niesamowity.

Właśnie dziś obudziło się we mnie pragnienie, by codziennie wstawać o 5:00 rano, a w zimę zapewne później, bo słońce jest wtedy bardziej leniwe, i wsiąść na rower. Zależnie od humoru, miałabym słuchawki na uszach albo nie. Ale jestem pewna, że w plecaku miałabym sok marchewkowy.

Tak - takie dla mnie szczęście. Świt, rower, sok marchewkowy. No i muzyka.

Dlaczego sok marchewkowy? Pewnie dlatego, że zawsze kojarzył mi się ze zdrowiem. A świty też mi się w mózgu z jakiejś przyczyny z nim łączą. A rower to sport. A świt i muzyka to magia.

W ciągu tej nieprzespanej nocy także czytałam dużo o astronomii i wszechświecie. Ale o tym zrobię kiedy indziej osobny post. Myślę, że będzie cholernie głęboko - nibyinteligentny. -.-

Tu możemy dać koniec posta, ale jeszcze szybkie "Co u mnie?".

Będę miała papużkę falistą ^.^
Mama zadzwoniła w końcu wczoraj do koleżanki, która ma kontakt do pani sprzedającej papużki. Kiedyś już mieliśmy taką, ale to dosyć przykra historia, a szczególnie dla mnie (może kiedyś ją zdradzę...). Teraz będzie w moim pokoju, a nie w pokoju siostry. Zamierzam się nią dobrze opiekować. Nie tylko dlatego, że kocham zwierzęta. Nie tylko dlatego, że chcę, by jak najdłużej żyła. Nie tylko dlatego, że chcę ją widzieć w dobrym stanie i się z nią zaprzyjaźnić. Ale też dlatego, że powoli, małymi kroczkami buduję drogę do swojego marzenia, obecnie jednego z największych (zaraz po rowerze i soku marchewkowym ;p (nie no, (nawias w nawiasie w nawiasie, łał) żartuję. Piesek jest największym))), a mianowicie posiadanie psa. Chyba od roku, dwóch lat albo może i więcej próbuję rodziców na niego namówić. Zdaję sobie sprawę, jaka to odpowiedzialność, ale jestem gotowa ją przyjąć. A jeśli będę się dobrze zajmować papużką, to pokażę rodzinie, że jestem odpowiedzialna. Co prawda papuga  a pieseł to inna para kaloszy, ale może chociaż trochę uda mi się pokazać swoją determinację.

O i papużka będzie samczykiem i będzie mieć na imię Draco (od Malfoya, hihi) albo Natsu (z ulubionego anime). Pewnie nauczę ją mówić "Cześć Ala", bym zawsze o powrocie do domu słyszała takie miłe powitanie.

(Nie wiem, czemu pogrubiłam czcionkę, tak żeby się wyróżniało).
No to na tyle! Do zobaczenia w następnym poście.

~Alczens.