Pokazywanie postów oznaczonych etykietą natchnienie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą natchnienie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 listopada 2015

Jesienne natchnienie.

No to się zaczęło!


Jestem zaskoczona, jak szybko upały zmieniły się w powodujące dreszcze mrozy. Lato, ciepłe, gorące, prędko przeistoczyło się w chłodną jesień. Klapki, kostiumy kąpielowe, okulary przeciwsłoneczne zmuszone były schować się w zakamarki naszych domów, a na wierzch wyszły ciepłe skarpety, kalosze, zimowe kurtki. Wiele osób patrzy na te zdarzenia z niesmakiem i pogardą. Czy znajdą się osoby lubiące te klimaty?



Oczywiście, że tak! Większość ludzi, których znam, twierdzi, że jesień to jedna wielka klapa. Ale dlaczego? Ja ją uwielbiam. Nie dość, że w październiku są moje urodziny, to ta pora roku jest magiczna - te kolorowe liście, ten chłód, ten zapach... uwielbiam woń tej pory roku.
Podczas września, października i listopada dopada mnie dziwne odprężenie, pozytywna melancholia i motywacja. Wiem, że większość osób odczuwa tylko zmęczenie i smutek. Ale ze mną jest inaczej - nadchodzi kwiecień, maj, czerwiec - popadam w dziwne depresje. Jesień, zima - jest cudownie!
Polubcie jesień, nauczcie się dostrzegać jej uroki, bo mówię Wam - jest magicznie, jeśli spojrzysz na nią od innej strony.


Pytanie - czy one istnieją? Pewnie! Dla introwertyka takiego jak ja, przesiadywanie godzinami w domu, gdy za oknem deszcz, w ciepłych skarpetkach, z kubkiem herbaty i książką, łatwym jest je dostrzec. A jeśli ktoś woli wyjść z domu, przecież może. Brzydka pogoda nie jest aż taką przeszkodą. Tylko trzeba się pospieszyć - szybko się robi ciemno! A dla miłośników fotografii jesień jest dobrym tłem! Nawet ja ruszyłam cztery litery i wyszłam na ogródek, popstrykałam kilka zdjęć i wykorzystuję je teraz w poście.
Wytęż wzrok - pod tym błotem, brudem, deszczem, mgłą, kryje się ta jesienna magia. Poczuj zapach opadniętych liści. Wody. Czyż nie jest cudowny?


Teraz trochę o czymś innym. W zeszłym tygodniu byłam na cmentarzu. Nawet dwóch. Wiecie, że lubię te atmosferę na grobach? Może mnie niektórzy wezmą za wariatkę, albo się zezłoszczą, ale ja naprawdę lubię tam przebywać. Wyczuwam spokój, zapach zapalanych zniczy, powagę. Świadomość, że setki zmarłych leży pode mną, jest napawająca... w sumie nie wiem czym. Niepokojem? Spokojem? Smutkiem? Melancholią? A może wszystkim naraz?
Tak czy siak, cieszy mnie, że żywi mają szacunek do nieżyjących. Pamiętajmy o nich. Pamiętajmy, że przeszłość jest ważna - bo dzięki niej jesteśmy, kim jesteśmy.


Zapraszam do komentowania - co Wy czujecie jesienią? Lubicie atmosferę cmentarną? Przepadacie za zimnymi porami roku, czy raczej wolicie wiosnę i lato?

Jak widzicie, ostatnio na moim blogu zaszły zmiany wyglądu - nagłówek i tło. Podoba Wam się? Co jeszcze zmienić, by blog był jeszcze ładniejszy? Z góry dziękuję za porady! :)

Pa!

~Alczens.

środa, 26 sierpnia 2015

Świt jest Przebudzeniem.

Hej! Dzisiaj taki post pisany, do którego zainspirowało mnie półjasne niebo.

Nie spałam dzisiaj całą noc. A właściwie nie spałam do piątej nad ranem. Zobaczyłam, jak słońce wstaje. Podciągnęłam żaluzje. Do mojego pokoju wkradły się snopy nikłego światła.

Nie widziałam wschodu słońca. Ale widziałam świt. Słońce dopiero się budziło. Otworzyłam okno i wyjrzałam na świat.
Kiedy znowu położyłam się do łóżka, oglądałam półmrok panujący w moim pokoju. Zakochałam się w nim. Nie widać było bałaganu w moim pokoju. Mrok go zasłaniał. A równocześnie widziało się kontury, światło muskało każdy przedmiot blaskiem tak, żeby można było uznać go za piękny. Kąty mojego pokoju skryły się w ciemnościach. Patrzyłam za okno. Wyglądało dziwnie: połowa nieba jasna, połowa ciemna. Fantastyczne.
Kiedy tak leżałam w łóżku, zauważyłam, że moja kołdra świetnie wygląda, kiedy jest schowana w półmroku. Zresztą, wszystko wyglądało pięknie.

Wolę wschody słońca niż zachody. To przebudzenie, kiedy wszystko wstaje. A nie, kiedy wszystko się chowa.

Zawsze myślałam, że wieczory są ładniejsze niż wczesne ranki. Ale nie miałam racji. W moich oczach życie się zaczyna o świcie, nie późną nocą. A ranny półmrok... naprawdę niesamowity.

Właśnie dziś obudziło się we mnie pragnienie, by codziennie wstawać o 5:00 rano, a w zimę zapewne później, bo słońce jest wtedy bardziej leniwe, i wsiąść na rower. Zależnie od humoru, miałabym słuchawki na uszach albo nie. Ale jestem pewna, że w plecaku miałabym sok marchewkowy.

Tak - takie dla mnie szczęście. Świt, rower, sok marchewkowy. No i muzyka.

Dlaczego sok marchewkowy? Pewnie dlatego, że zawsze kojarzył mi się ze zdrowiem. A świty też mi się w mózgu z jakiejś przyczyny z nim łączą. A rower to sport. A świt i muzyka to magia.

W ciągu tej nieprzespanej nocy także czytałam dużo o astronomii i wszechświecie. Ale o tym zrobię kiedy indziej osobny post. Myślę, że będzie cholernie głęboko - nibyinteligentny. -.-

Tu możemy dać koniec posta, ale jeszcze szybkie "Co u mnie?".

Będę miała papużkę falistą ^.^
Mama zadzwoniła w końcu wczoraj do koleżanki, która ma kontakt do pani sprzedającej papużki. Kiedyś już mieliśmy taką, ale to dosyć przykra historia, a szczególnie dla mnie (może kiedyś ją zdradzę...). Teraz będzie w moim pokoju, a nie w pokoju siostry. Zamierzam się nią dobrze opiekować. Nie tylko dlatego, że kocham zwierzęta. Nie tylko dlatego, że chcę, by jak najdłużej żyła. Nie tylko dlatego, że chcę ją widzieć w dobrym stanie i się z nią zaprzyjaźnić. Ale też dlatego, że powoli, małymi kroczkami buduję drogę do swojego marzenia, obecnie jednego z największych (zaraz po rowerze i soku marchewkowym ;p (nie no, (nawias w nawiasie w nawiasie, łał) żartuję. Piesek jest największym))), a mianowicie posiadanie psa. Chyba od roku, dwóch lat albo może i więcej próbuję rodziców na niego namówić. Zdaję sobie sprawę, jaka to odpowiedzialność, ale jestem gotowa ją przyjąć. A jeśli będę się dobrze zajmować papużką, to pokażę rodzinie, że jestem odpowiedzialna. Co prawda papuga  a pieseł to inna para kaloszy, ale może chociaż trochę uda mi się pokazać swoją determinację.

O i papużka będzie samczykiem i będzie mieć na imię Draco (od Malfoya, hihi) albo Natsu (z ulubionego anime). Pewnie nauczę ją mówić "Cześć Ala", bym zawsze o powrocie do domu słyszała takie miłe powitanie.

(Nie wiem, czemu pogrubiłam czcionkę, tak żeby się wyróżniało).
No to na tyle! Do zobaczenia w następnym poście.

~Alczens.

poniedziałek, 24 sierpnia 2015

Działka nad jeziorem.

Cześć! Wczoraj wróciłam z działki nad jeziorem. Jej historia jest prosta - dawno temu mój tata, kiedy był jeszcze małym chłopcem, wraz z moimi dziadkami wybudowali sobie mały domek w również niedużej miejscowości. No i przyjeżdżali tam na wakacje, wypoczywali, dbali o działkę itp. Teraz przeszło to dalej, na kolejne pokolenie. Teraz ja z siostrą oraz rodzicami przyjeżdżamy tam i historia się powtarza - wypoczywamy, dbamy o działkę itp.
Przez ostatnie sześć dni nie było mnie w domu z powodu wyjazdu. Bardzo często jestem nieobecna w weekendy. Uwielbiam tam jeździć. Jest tam jezioro, a ja jako miłośniczka wody od razu wpakowuję się w nią i pływam tak długo, jak mogę. Nie mam pojęcia, skąd się wzięło to moje zamiłowanie do wody. Oraz przyrody.


Chociaż nie można powiedzieć, że jest tam zupełny spokój (dziadygi w zdezelowanych autkach szpanujący swoją "szybką" jazdą i muzyczką typu "Ja uwielbiam ją, ona tu jest i tańczy dla mnie...", wrzeszczący małe chłopaczki w jeziorze robiący zadymę i nieświadomie wprowadzający Cię w stan wściekłej mokrej kury, pijaczki przy barze świetnie się bawiący czy inne czynniki), to bardzo lubię tam przyjeżdżać.



I tak się zastanawiam... czy historia znów się nie powtórzy i za kilkanaście lat nie przyjadę tam ze swoim mężem i dziećmi? Czy wyremontuję ten już stary domek... ciekawe, jak to będzie. Historia lubi zataczać koła, życie nam płata figle. Cóż. Poczekam. :)

~Alczens.

niedziela, 19 lipca 2015

Moja mała biblioteka: Książkowa zaduma.

Cześć, dobry człowieku, który właśnie postanowił odwiedzić mojego bloga!

Moja mała biblioteka - miejsce, w którym wszystko będzie o książkach, pisarstwie, czyli moim jednym z niewielu hobby. Będą tu też pojawiać się recenzje, od czasu do czasu, ale głównie będę sobie gadać o... książkowaniu.

Właśnie wróciłam z działki, na której obserwowałyśmy z siostrą krecika, który wyszedł z niewiadomych przyczyn na powierzchnię ziemi, a potem nagle z również nieznanych powodów umarł. Hmm.

Przyszłam tutaj, bo twórczość przez ten trzydniowy wyjazd wylatuje mi oczami, uszami, ustami i... innymi otworami (rany, nieźle zaczynam tego posta...).

Dobra, mniejsza z tym. Dzisiaj będzie post przemyśleniowy (dlaczego mi podkreśla na czerwono?! Takie fajne słowo), a mianowicie o książkach, których jestem zwolenniczką i fanką. Mój ulubiony gatunek to fantastyka, a od niej odchodzą gałęzie: Harry Potter i Więzień Azkabanu, czyli moim zdaniem jedna z najlepszych części Potterów, oraz cała Trylogia Czasu.
Oprócz książek przepadam także za komiksami Kaczora Donalda, mam całą szafę zawalaną ów nimi.



Oprócz książek przepadam także za komiksami Kaczora Donalda, mam całą szafę zawalaną ów nimi. To kolejny dowód, jak "świetnie" wpasowuję się w resztę społeczeństwa "nastolatkowego"; nie buty, konwersy, nie sukienki, nie lakiery do paznokci czy pomadki, tylko komiksy. Oczywiście są tam też ciuchy, ale większość ubrań trzymam w komodzie.

Co lubię w książkach? Kiedy mnie zaskakują, bo czasami udaje mi się domyśleć, co będzie się działo dalej, kiedy  płynie z nich pewna mądrość, kiedy wciągają mnie tak, że psuję sobie wzrok po nocach, czytając je, a mama się denerwuje, kiedy w szkole myślę tylko o tym, by wrócić do domu i kontynuować. Czego nie lubię? Kiedy są płytkie. Nie cierpię odkładać skończonej książki na półkę, nie mając kompletnie żadnych przemyśleń. Możliwe jest też, że nie rozumiem przekazu, ale zakładamy, że wszystko jest dla mnie zrozumiałe. 

Pozwolę sobie przywołać końcówkę "Wiernej" [[UWAGA UWAGA BĘDĘ STRZELAĆ SPOILERAMI]], którą bardzo dużo osób hejtowało; że Tris umarła bez potrzeby, że autorka nie miała jak zakończyć tej serii. A moim zdaniem jest odwrotnie; Beatrice zmarła, oddając życie za brata, jednak większość osób jest zaślepiona nienawiścią do niego i nie dostrzega odwagi Tris, bo to w końcu po części negatywna postać. Wydaje mi się również, że  ten koniec był właśnie przemyślany. Z tej książki płynie głęboka myśl  o odwadze, miłości, zarówno matki do dziecka, jak i tej innej oraz o przyjaźni. Dobrze, że główna bohaterka umarła, bo autorka pokazała nam, jaka była dzielna i dobra. No i Tobias, jej chłopak, który pozostał bez niej, zebrał się na odwagę, i żył pomimo tak wielkiej straty. 

Moje książkowe zadumy są często przyczyną mojego zamyślenia, kiedy siedzę bez słowa, lub nie dociera do mnie, co mówią inni. To mój magiczny, wyimaginowany świat, metropolia  tętniąca życiem w mojej głowie, w wyobraźni. Uważam to za piękne. Widzicie? Magia istnieje :).

Książkom zawdzięczam tak wiele. To nie tylko rozrywka. Dla mnie to coś więcej.

Do zobaczenia w następnym poście! Ciekawe, czy spodobały Wam się moje wielkie przemyślenia :D. 

~Alczens.