Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smutek. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą smutek. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 30 czerwca 2016

#4 Listy do... Smutku.

Cześć!
Ostatni post, ostatnie Listy do... i ostatni dodatkowy dzień wakacji. Kolejna miesięczna seria już w lipcu!

Miesięczne serie - od czerwca do października na Alicjonadzie pojawiać się będą serie trwające cały miesiąc. Wpisy z serii pojawiać się będą nieregularnie - na miesiąc będzie ich prawdopodobnie 4 lub 3. Każda będzie miała inny temat i inny cel. Zapraszam!

Listy do... są pierwszą taką miesięczną serią. Jak zapewne się domyśliliście, pisałam tu do kogoś/czegoś list.

Witaj smutku.
Mam taki nastrój, żeby do Ciebie napisać. Przed chwilą było mi smutno, teraz jestem w jakimś dziwnym otępieniu czy coś. Przyszedłeś sobie tak nagle, ot tak, nie dzwoniąc przedtem. Jak zwykle. Serio, mógłbyś chociaż wysyłać SMS-y, zanim wpadniesz z wizytą. To niekulturalne!
Przejdźmy od razu do rzeczy. Jesteś do dupy. Tak. Jesteś do dupy. Nienawidzę Cię, i tych Twoich cholernych humorów. Nienawidzę, kiedy każesz mi zaparzyć sobie herbatę, niszczysz mój dom, zostawiasz po swojej wizycie zabałaganione pokoje. 

(Tekst nic nie ma do smutku, ale tak tego teraz słucham i chcę, żeby i smutek, i wy odsłuchali tej piosenki).

Ty, Smutku, potrafisz wemknąć się do domu niepostrzeżenie. I gdy wchodzę do pokoju, zapalam światło, wtem drgam, podskakuję i wytykam Cię palcem. "Znowu przybyłeś", mówię, i chcę zatrzasnąć przed sobą drzwi, byś mnie nie dosięgnął. Ale ty jesteś szybszy. Wystarczy jeden krok, a Ty stawiasz stopę i blokujesz drzwi w ostatnim momencie. Nawet nie próbuję Cię wypchnąć. Pochłaniasz mnie. Mimo że atmosfera, w której zawsze się razem znajdujemy, to gówno.
Mój sposób na Ciebie to muzyka, nieprzerwana, głośna i mocna. Innej nie pozwalam rozbrzmieć w swoich uszach. Powoli, w wrzasku złości, rozpływasz się i rozmazujesz. Ale nie znikasz. Nigdy nie znikasz.
Mam do Ciebie dwa pytania: czemu przychodzisz w najdziwniejszych momentach? I czemu tak trudno się Ciebie pozbyć? Może tak szukasz towarzystwa, bo najbardziej optymistyczne i energiczne osoby, z którymi chcesz spędzać czas - jak każdy - wypędzają Cię? A takie jak ja potrafią trzymać i kilka dni.
Ale przyznam - czasami dobrze, że przychodzisz. To znaczy, że wszystko ze mną w porządku, mam czas dla siebie i swoich przemyśleń, dla muzyki, dla samotności. W pewnym sensie Ci dziękuję. A w innym Cię błagam, byś więcej nie przychodził.
Pewnie jeszcze się kiedyś odezwę. 
Cześć.
~Alczens.

środa, 13 kwietnia 2016

Co jest najgorsze w stracie?

Mówią, że najgorsze jest poczucie bezsilności. Że już nic się nie da zrobić. Że nie możesz pomóc.
Ale to nieprawda. Nie w moim przypadku.
Najgorsze jest to uczucie, gdy stopniowo to do Ciebie dociera. Wrażenie, że Twoje serce przesiąka smutkiem i jakaś jego część odpada. Jest zerwana zimnymi dłońmi śmierci. Nagle i boleśnie.

Wokół mnie nastała wiosna. Rosną kwiaty, kwitną... ptaki śpiewają... zwierzęta się budzą... ludzie uśmiechają się do wiosny, szczęśliwi, że zima już minęła. Wokół mnie. Tylko i wyłącznie wokół. Mam wrażenie, że moje zmęczenie i przygnębienie jest dziwne. Dotychczas nie spotkałam osoby, która wraz z nadejściem ZIMY robi się pobudzona i pełna energii. Czemu tylko ja tak mam?

Każdy inaczej przeżywa stratę. Niektórzy nie mogą się z tym pogodzić. Inni po prostu starają się nie myśleć. Jeszcze inni płaczą całymi dniami. Czemu tak jest? Czemu tak, a nie inaczej? Nić nagle przecięta to najgorszy przypadek. Brak pożegnania. Brak ostatnich słów. Okropne.

Jeśli nie jesteś pewny/a, jak skomentować tego innego niż inne na Alicjonadzie posta... możesz po prostu wyrazić opinię na temat nowego nagłówka. Trochę przygnębiający, wiem, ale widzicie, jaki mam nastrój. Przynajmniej zostaną tu ludzie nie oceniający po pozorach.
Bałam się dnia, w którym na Alicjonadzie będzie widniał taki post. Teraz też się boję. Ale przynajmniej mi lepiej.
Pozdrawiam Was :) Obiecuję, że już wracam do młodzieńczego, roztargnionego i wesołego pisania!

~Alczens.

czwartek, 23 lipca 2015

Coś na smuteczki.

Cześć wszystkim! :)

Na początek krótkie info: w sobotę ok. 15:00 jadę do Paryża, nie będzie mnie przez 5 dni. Po powrocie opiszę oczywiście cały wyjazd. Zamierzam każdy dzień opisywać pisemnie w pamiętniku, który zabiorę. Zazwyczaj ich nie pisuję, wolę blogi ;D, ale w tym przypadku nie będzie internetu. Cieszę się w sumie, bo jestem trochę uzależniona i miło będzie się oderwać od tej pułapki.
A tak w ogóle zapraszam do obserwowania bloga (nie będę natrętna w tej sprawie), będziecie wtedy na bieżąco z wszystkimi postami!
Postaram się popstrykać parę zdjęć, żeby post nie był nudny.

Coś jeszcze?.. Hmm, chyba nie ;). No to zaczynajmy post o smuteczkach.

Każdy z nas chyba miewa gorszy dzień. Wszystko wtedy jest do d*py, nic się nie chce robić... każdy jednak radzi sobie  z tym inaczej. Przedstawię Wam kilka sposobów na... smutanie.


  • Smuteczek samotny - takim typem po części ja jestem. Kiedy jest mi smutno, po prostu muszę to przeboleć, wolę raczej pobyć sama. Co wtedy najlepiej robić? Wypłakać się. To jest bardzo przydatne. Poleżeć sobie na łóżku/kanapie, poczytać również smutną książkę, samemu wpędzać się w smutny nastrój, pomyśleć o tym, co nas zasmuciło, a wtedy zazwyczaj samo przechodzi. Optymizm zjawia się pod koniec, ni z gruszki ni z pietruszki. Najlepszym sposobem na takie smutanie są słuchawki i smętna muzyka, albo jakaś ciężka. U mnie wygląda to tak, że jestem w wielkiej d*pie (2 razy przeklnęłam, przepraszam) przez jakąś godzinkę, może krócej, a potem mija. Muzyka jest najlepsza.
  • Smuteczek "Do pocieszenia"- ten typ powinien mieć jakiegoś dobrego kolegę, któremu można się wyżalić na ramieniu bez obaw. Wygadać się, porozmawiać... a taka osoba Cię pocieszy, rozweseli. I od razu jest lepiej! :D No i przytulanie pluszowych miśków czy bliskiej osoby również wskazane.
  • Smuteczek twórczy -   jeśli Twoje smuteczki przyprawiają Cię o napływ ponurej poezji do głowy, najlepiej pozbądź się swoich uczuć, przelewając je na papier. Napisz coś ponurego, strasznego, chorego... albo pięknego, smutnego, przykrego... wszystkie chwyty dozwolone. Smutek + kreatywność = ponure piękno. Zobaczysz, jak fajnie wyjdzie, a Tobie [może] będzie lepiej.
Może przy następnym razie sprawdzisz, jakim jesteś typem?

Nie wiem w sumie, jaki jest ten post: motywujący, smutny, czy rzeczowy? Kurka, napisałam go tak bezwiednie, w ogóle nie zwracając uwagi na słowa. Po prostu pisałam, bez opamiętania. Oby wyszedł dobrze... okej. Klikam "Opublikuj". Może takie smuteczki się przyjmą? :)

P.S. Kto ogląda jutro Więźnia Azkabanu?

~Alczens.