Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Recenzja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Recenzja. Pokaż wszystkie posty

sobota, 10 września 2016

Recenzja gry "UNDERTALE"

Dzień dobry.

Tak
To był długi czas
Brak Internetu
Brak bezsensownego leżenia w domu
I pisania bezsensownych postów
W bezsensownym świecie

Dlatego nie pisałam cały sierpień.

Pe es nigdy nie dokończę miesięcznych serii. To nie wypaliło, nie jestem wystarczająco systematyczna i odpowiedzialna, by pisać cztery posty praktycznie o tym samym na miesiąc. 
PRzepraSZam itede

Jednak. Zamiast robić posta OSOBNEGO  z wyjaśnieniami "przepraszam i wogulesorry jeste okropno blogerko" postanowiłam od razu zawrzeć równocześnie informacje o przyczynie nieobecności, jak i normalny post (halohaloznowurecenzja). Ogólny powód jest również zawarty w tytule.

Przejdźmy od razu do sedna. Grę poleciła mi stara dobra sąsiadka przyjaciółka, przy okazji jednego z naszych długich spotkań prowadzonych w wakacje (halohalokolejnypowódbrakupostów). Ona mi mówi: "Hej hej, undertale jest takie super super, sprawdź sobie". No to ja na to "ok". Oczywiście wykonałam propozycję, bo z reguły dotrzymuję obietnic (jeśli nie dotyczą regularnych postów), no i zajrzałam do Staszka Igraszka (Siema jestem linkiem do serii kliknij mnie), czy mój ulubiony jutubowy gracz może tę grę nagrał. Otóż niespodzianka, bo tak.

Znalezione obrazy dla zapytania undertale flowey
Wygląda sympatycznie, prawda?

Nie wiem, ile dni zajęło mi obejrzenie całej serii. Odcinki trwają dosyć długo. Nawet dosyć bardzo. Ostatnio zauważyłam, że nagrał to osławiony Gimper i jakiś tam Eleven czy coś tam, ale oni byli tak bardzo nieogarnięci, nie polecam. Zapraszam do Staszka.

Jak sobie tak tę grę włączyłam... pierwszą myślą było "o Rafale i Sławku, czy to jest z 2015 r., czy z 2015 r. przed naszą erą?". Jednak nie leży w mojej naturze ocenianie po pozorach, poza tym soundtrack mi się spodobał, więc leciałam dalej. 
I jak wleciałam. Tak nie wyleciałam. I zostałam.

Długo nie wytrzymałam i za zaśpiewanie z pamięci wszystkich zwrotek "W Aucie" na basenie w Beskidach gra wleciała mi na konto na Steama, i teraz siedzi tam dumnie razem z moją powoli zbieraną kolekcją gier.

Fabułę pokażę Wam w formie prologu, który pokazuje się nam zawsze na początku.

Spoko jest taki krótki że warto poświęcić na to minutę życia
No i jest fajna muzyczka
8 bit

Zazwyczaj w skrócie opisuje się UT jako "parodia gier RPG z wielką dawką humoru" czy jakoś tak. Fabuła jest największym atutem tegoż dzieła. A na to składają się również postacie, które są mistrzowskie - sama w swoich opowiadaniach nie zrobiłabym lepszych (halohaloskromność). 
I oczywiście drugie miejsce zajmuje humor powodujący drgawki nieopanowanego śmiechu. Inną sprawą jest to, że zaraz potem ryczysz jak psychopata <no ok ja nie ryczałam ale było blisko tak>. 
Warto też zaznaczyć, że gra powstawała ok. 3 lata i została w OGROMNYM procencie stworzona przez JEDNĄ osobę - Toby'ego Foxa. To tak nawiasem mówiąc, żebyście pamiętali, jeśli skusicie się obejrzeć gameplaye.
Kolejnym plusem jest wspomniany już soundtrack, idealnie dopasowany i rytmiczny. Jeśli ktoś się wkręci, polecam metalowe covery Richarda na YT (w zamiarach kupno albumu!). 
Jeszcze inną zaletą są ciągłe zagadki i tzw. "easter eggi", których ciągle znajduję kupę, mimo że siedzę w UT już od ponad miesiąca, codziennie poznając coraz więcej sekretów. 
Twórca pomyślał o wszystkim. Gra będzie pamiętała każdy Twój ruch. Możesz najpierw być zabójcą, ale jeśli za drugim podejściem - mimo resetu - postanowisz nagle przejść na pacyfistę, Undertale tego nie zapomni. Drugie przejście zmieni kilka szczegółów. Na każdym kroku coś Cię zaskakuje - robisz miny od ":o" przez ":'D" po "D':". 


Plot twisty na każdym kroku. Żarty na każdym kroku. Nowe, ciekawe postacie na każdym kroku. Zagadki na każdym kroku. To jest właśnie Undertale.

OK, więcej Undertale'a znajdziecie na moim nowym tumblrze (klik!). Na Alicjonadzie też pewnie jeszcze będę pisać o tej grze.

Na koniec jeszcze notka. Po tej długiej przerwie w końcu chyba wrócę do systematyczniejszego pisania, ale biorąc pod uwagę, że w przyszłym tygodniu mamy w każdy dzień (oprócz czwartku) kartkówki, może być ciężko. Tak czy owak - spróbuję!

~Alczens.

czwartek, 21 lipca 2016

Recenzja gry "This War of Mine"

Gra This War of Mine (PC)


Cześć!
Dziś coś może niezbyt w stylu Alicjonady, bo nigdy nie pojawiła się tu żadna recenzja gry - co dziwne, bo bardzo lubię grać i w ogóle (ej nie chwal się, bo jesteś dziewczyną i wyjdziesz na jedną z tych głupich lasek "a ja gram w gry wowow chłopacy lubcie mnie") - ale kiedyś musi być ten pierwszy raz!

Producentem i wydawcą jest 11 bit Studios, zdaje się, że z siedzibą w Warszawie. Tak więc nasza gra jest polska! Co szczerze mnie zdziwiło, gdy się o tym dowiedziałam.
(Nawiasem mówiąc, nie wiem, czemu gra jest 18+. W opisie "wulgarny język" i "przemoc". Przemoc to i owszem, w końcu to wojna, ale wulgarny język występuję dość rzadko - jeśli ktoś jest na to wrażliwy polecam nie wybierać Romana w rodzinie - i ja jakoś nie czuję się za młoda na tę grę).

Bez dłuższego przeciągania - zacznijmy.
This War of Mine jest grą, w której musimy poradzić sobie z toczącą się wokół nas wojną. Ale nie, tu nie jesteś żołnierzem, który ma za zadanie wybić całą armię wroga. Tu jesteś kilkoma cywilami, których złączył okrutny los wojny i razem schronili się w zdezelowanej kryjówce, z której w ciągu dnia nie wolno wychodzić, a w nocy trzeba wybierać się na poszukiwanie zapasów, równocześnie pilnując, by złodzieje nie wykradli zapasów z naszego schronu.

Z wyglądu This War of Mine przypomina przygnębiające Simsy, ale rozgrywka wygląda trochę inaczej.


Nasza kryjówka (gra jest oczywiście też po polsku)

W dzień zajmujemy się naszą kryjówką, w noc zdobywamy potrzebne do przeżycia materiały, żywność, opatrunki, leki. Mogą to być niebezpieczne wyprawy, jeśli wybierzemy się w takie miejsca jak Plac Snajperów.

Mapa - wybór miejsca przed poszukiwaniem zapasów.
W grze pojawia się przed nami sporo ciężkich wyborów. Ja staram się być dobrym człowiekiem (jeszcze nikogo nigdy nie zabiłam) i nigdy nie kabluję policji na sąsiadów, zajmuję się głównie handlem (polecam utrzymywać się z produkcji bimbru/papierosów) i pomagam ludziom pukającym w moje drzwi, jak mogę. Na razie nawet mi się to udawało, czasami tylko odmawiałam pomocy, kiedy nie miałam jak/moi ludzie byli zbyt wycieńczeni.

Niedawno wyszedł także dodatek "The Little Ones", gdzie mamy do czynienia z dziećmi, ale na razie wstrzymam się przed zakupem, bo chyba na śmierć dzieci nie jestem gotowa.

I tak się żyje, wojna kończy się plus minus 42 dnia. Ma się lepsze dni i kryzysy, potem przychodzi zima i wtedy w ogóle jest ciężko. Przy mojej pierwszej próbie poległam 19 dnia, potem wygrałam 42. Przy następnej wojna skończyła się już 25, co było miłym zaskoczeniem.

Dziękuję twórcom (mimo że pewnie tego nie przeczytają) za tak wspaniałą rozgrywkę. Gra się super, nie mogłam się oderwać przez cały dzień, wciąż usiłując dojść do końca. Bardzo polecam!

Plusy:
☺ wciągająca rozgrywka
☺ ciekawy pomysł i dobre wykonanie
☺ dużo trudnych decyzji, które mają wpływ na dalszą grę
☺ sporo postaci o swojej własnej osobowości, różnych umiejętnościach i biografii
☺ możliwość stworzenia swojej historii i postaci
☺ odpowiednia długość wojny - nie za długa, nie za krótka
☺ możliwość ulepszania warsztatów, tworzenia przedmiotów i broni

Minusy:
☻nie można zapisać gry w dowolnym momencie, autozapis następuje podczas każdego początku dnia
☻gdy z 3-osobowej rodziny ginie jedna osoba, bardzo ciężko sobie potem poradzić z dwójką
☻nie można mieć kilku rodzin jednocześnie

Kiedy się przejdzie wojnę, czuć ogromną satysfakcję. Gorąco polecam zagrać!

Czy gra wydaje Wam się ciekawa? Lubicie grać?

~Alczens.

wtorek, 28 czerwca 2016

Recenzja płyty "The Quantum Enigma".

Cześć!
Przychodzę do Was znowu z recenzją płyty. Nie mogę się powstrzymać od nienapisania o niej na tym blogu.
Epicę co po niektórzy może znają, bo jest ona bardziej znana niż Shinedown, których recenzję albumu Amaryllis wykonałam TUTAJ, aczkolwiek mniej popularna niż płyta Bring Me The Horizon - That's The Spirit, której opis wykonałam TUTAJ.
Otóż zespół Epica wygrywa nam gatunki: metal symfoniczny, power metal i gothic metal. Także schodzimy na ciemną stronę mocy. 
Epicką Epicę poznałam całkiem niedawno, i momentalnie się zakochałam w tej muzyce. Potem słuchałam głównie wersji instrumentalnych, a później przesłuchałam normalnych utworów. A na koniec kupiłam płytę. Ten album najbardziej przypadł mi do gustu, i zrobił coś więcej niż podbił moje serce. On przeniknął do mojej duszy. Ach, ta muzyczna poezja!

Tym akcentem zacznijmy.


A oto i twarz naszego albumu (zabawna gra słów, to ten moment, kiedy masz się śmiać). Wygląda tajemniczo i zachęcająco, nieprawdaż?


Po otwarciu widzimy po lewej mistrzów muzyki, po prawej to samo, co z twarzą, tylko z czachą. Na lewym skrzydle widnieją także słowa "All the shadows and illusions we tend to believe are creations of our own deceiving mind". 


Po dalszym rozkładaniu i badaniu płyty widzimy, że Epica obdarowała nas nie tylko i jedną, cudowną płytą, ale i też drugą, która w swoim wyposażeniu trzyma akustyczne wersje pięknych piosenek. Na naszym dysku drugim występują cztery utwory.


Nasza książeczka po rozłożeniu ma rozmiar kartki A3. Przedstawia taki oto malunek, na który patrzę tak sobie czasami i próbuję zinterpretować. Chętnie powiesiłabym go na ścianie, gdyby nie to podzielenie na kwadraciki.
Problem z tym jest taki, że nigdy nie byłam dobra w origami i przesłuchanie dwóch płyt, z którymi Was wstępnie zapoznałam, zajmuje mi krócej niż składanie karteczki z powrotem. Ryczę na swoje umiejętności manualne.


Z drugiej strony plakatu mamy książeczkę zasypaną tekstami piosenek, a na dole mamy jeszcze ilustrację naszych bohaterów. 

Lista utworów:

1. Originem.
2. The Second Stone.
3. The Essence of Silence.
4. Victims of  Contingency.
5. Sense Without Sanity - The Impervious Code.
6. Unchain Utopia.
7. The Fifth Guardian - Interlude.
8. Chemical Insomnia.
9. Reverence - Living in the Heart.
10. Omen - The Ghoulish Malady.
11. Canvas of Life.
12. Natural Corruption.
13. The Quantum Enigma - Kingdom of Heaven part II.
14. In All Conscience (dodatkowy).

Lista utworów akustycznych:

1. Canvas of Life.
2. In All Conscience.
3. Dreamscape.
4. Natural Corruption.

Jak zwykle zajmijmy się faworytami. Tym razem rzadko będą się pojawiać tekściki z piosenek pod utworami, bo przyznam się szczerze, z tekstami piosenek zapoznałam się dopiero częściowo i nie czuję się kompetentna, by podjąć się tego zadania.

ORIGINEM.

Okej, to tylko wstęp, niedługa melodia bez słów. Jednak to jeden z pierwszych utworów Epici (kurde, beznadziejnie się to odmienia), które poznałam. (Dla ciekawych - pierwszym była Insomnia znaleziona na składance Taty (kocham Cię Tato)) i bardzo lubię zaczynać wysłuchanie płyty od Originem.


THE SECOND STONE.

"Give me relief, let me believe between sweet fiction and reality".

Zakochałam się w wersji instrumentalnej, również wysłuchałam jej pierwszy raz właśnie tak, a nie ze słowami. Dopiero potem usłyszałam oryginalną wersję, która okazała się równie genialna. Tak jak reszta, które tutaj polecę, piosenka jest dzika, szybka, mocna.


THE ESSENCE OF SILENCE.

Tutaj mamy piękny, spokojny początek na skrzypcach. Potem znowu zaczyna się akcja. Dużo tu wycia, gitary elektrycznej i growlingu.


VICTIMS OF CONTINGENCY.

Tutaj jeszcze więcej growlingu, jak mi się zdaje. Dużo perkusji i bębenków w tle. Polecam na wyładowanie emocji. Zresztą, każdy utwór Epici nadaje się na rozładowanie emocji.


SENSE WITHOUT SANITY.

"As we believe the what we see, we all assume that this is real".
"The longer you wait for the future, the sorter it will be".

To bardzo długi utwór, Jednak, kurde - to, jak piosenkarka tu śpiewa, jest czymś cudownym. Po prostu uwielbiam te momenty, gdy to ona przejmuje mikrofon (bo wtrąca się też facet od growlingu, co jest moim skromnym zdaniem w tym akurat utworze niepotrzebne). Poza tym cały ten tekst mi się cholernie podoba.


UNCHAIN UTOPIA.

Przedsmak cudownego The Fifth Guardian. Już mniej growlingu. Jako że tekst też ma fajny, odsyłam do tekstowa.


THE FIFTH GUARDIAN / CHEMICAL INSOMNIA.

No i mamy to. Tu nie ma słów. To nie piosenka. To nie jest muzyka. To stan umysłu.
 Musicie posłuchać na słuchawkach, nastawić sporą głośność i przenieść się do krainy, która Wam się pojawi przed oczami podczas wysłuchiwania melodii, która wdarła mi się głęboko do serca, siedzi tam i mnie uspokaja. Wiem, zrobiło się poetycko. Jeśli nie wysłuchałeś poprzednich utworów, wybaczam Ci. Ale tej chińskiej, spokojnej, pięknej, magicznej melodii TRZEBA przesłuchać. Nie wybaczę, jeśli stąd wyjdziesz, nie włączając jej. <-- to wszystko było o TFG, Chemical Insomnia też jest boska i w wersji, którą Wam przesyłam (która jest również na płycie), usłyszycie piękne przerodzenie jednej melodii w drugą. A w Chemical Insomnii jest piękny moment "It's what I can't explain".
Aż musiałam podać bezpośrednią wersję.



To koniec moich największych ulubieńców. Zapraszam do wysłuchania całego albumu, reszta utworów jest również genialna. Wiem, że post długi, ale mam nadzieję, że wszyscy dotrwali do końca!

Odsłuchaliście któregoś z utworów? Lubie taki gatunek muzyki?
Jak tam wakacje?

~Alczens.

środa, 15 czerwca 2016

Recenzja płyty "Amaryllis".

Siemka!
To znowu ja. Jako że bardzo podjarałam się opcją publikacji postów o ustalonej porze - piszę teraz, jak tylko najmniejsza iskierka natchnienia się we mnie pojawi, byle tylko planować te wpisy, a potem zacierać rączki i patrzeć, jak pościo się sam publikuje.
Dzisiaj przychodzę z recenzją albumu Amaryllis zespołu, który zapewne każdemu z blogosfery jest obcy. Zwie się on Shinedown, który takiemu jak ja słuchaczowi zarówno klasycznego, jak i alternatywnego rocka przypadnie do gustu. Muzyka jest tak luźna, a równocześnie ściska za uszy, krzycząc: "TO JEST TOOO!", że ciężko uwierzyć, jak Shinedown świetnie łączy ostre nuty i brzmienia będące balsamem na ludzką duszę. Uwielbiam tę bandę, płyta rzadko kiedy będzie zakurzona. Kończąc wstęp, zacznijmy recenzję. 
>>>JEŚLI CI SIĘ SPODOBA, ZAJRZYJ TEŻ NA RECENZJĘ THAT'S THE SPIRIT, KTÓRĄ WYKONAŁAM TUTAJ!<<<


(Wybaczcie krzywiznę).

Symbol omawianego albumu wygląda właśnie tak. Nie jestem pewna, jaką i czy w ogóle kryje w sobie symbolikę, ale mamy tu m. in. poroże, koniki morskie, kotwice, nietoperze. Związku nie widzę. Natomiast okrąg dookoła wnętrza składa się z różnokolorowych dłoni chwytających się nawzajem (niektóre są nawet owłosione, ale takich szczegółów nie da się zobaczy na tym pełnym jakości zdjęciu). Sam środek to literka S (Shinedown).

Żywię nadzieję, że to nie groźne znaki szatana


(Życiowy tekst).

Oznacza to tyle, co "nie bądź delikatny, bądź ogromny i znakomity". Głębszej interpretacji możecie dokonać w komentarzu.


W naszej książeczce obowiązkowo znajdują się teksty piosenek. I tu się pojawia wykrzyknik. Jeszcze nigdy nie widziałam tak pogmatwanego ułożenia tekstu. Czyta się ciągle od lewej do prawej, ale nie dość, że literki są malutkie (co się często zdarza, poza tym jak inaczej mogli zmieścić teksty? O to nie winię, ale...), to to czytanie od lewej do prawej jest do samego końca. Po prostu na całą szerokość książeczki. Przez to jak zlatujesz z linijki na linijkę, śledząc śpiewankę naszego Brenta Smitha, gubisz się niczym w gąszczu dzikiej dżungli. To jest po prostu kłopotliwe.

Oto nasza lista utworów:

1. Adrenaline.
2. Bully.
3. Amaryllis.
4. Unity.
5. Enemies.
6. I'm not alright.
7. Nowhere Kids.
8. Miracle.
9. I'll follow you.
10. For my Sake.
11. My Name (Wearing Me Out).
12. Through the ghost.

Moimi ulubieńcami jest pierwsza piątka. Także możemy je szybko omówić.

ADRENALINE

"What part of living says you gotta die?"

Utwór szybki, ostry, mocny, jak sama nazwa wskazuje. Już od pierwszych nutek słyszymy, że "łooo" (jeśli mnie rozumiecie). Adrenaline jest chyba najmocniejszą piosenką z płyty. Enemies jest zaraz po niej, potem jeszcze Bully. 
Polecam odsłuchać. Odsyłam do tekstowa, gdzie piosenka jest dostępna (bez ograniczeń wiekowych!)


BULLY

Ten taki bardziej życiowy, tak powiem. O tyranie, w skrócie mówiąc.
Bardzo mi się spodobała ta piosenka, bo tak łatwo wpada w ucho. Mogę chodzić po domu i śpiewać ją w nieskończoność.
Znowuż odsyłam do tekstowa.


 AMARYLLIS

"Ask yourself now
Where would you be without
Days like this
When you finally collide
With the moment you can't forget"

Oto po dwóch nieco mocniejszych utworach przychodzi ukojenie. Amaryllis - taka piosenka, której można posłuchać w każdej chwili. Na gniew, na płacz, na śmiech, na "ot tak sobie". A propos, Amarylis to taki kwiat.
Jak zwykle odsyłam do tekstowa, byście od razu mogli także zapoznać się z tekstem.


UNITY

"And in the blink of an eye the past begins to fade"

Znowu coś delikatniejszego. Przyjemne dla ucha, tekst też mi się podoba. Jest taki pokrzepiający.


ENEMIES

"It's a cold, cruel, harsh reality
Caught, stuck here with your enemies"

To druga piosenka Shinedown, którą poznałam (dla ciekawych: pierwszą było "Cut the Cord", którego nawet a tej płycie nie ma. Poleciało sobie na rock radiu, to się zasłuchałam. Trzecią jest "Her Name is Alice", które stało się jedną z moich ulubionych piosenek).
Do dziś mi się podoba tak samo. I ten teledysk, on jest po prostu boski. 


Resztę utworów również z łatwością znajdziecie na YT, jeśli te tutaj omawiane przypadły Wam do gustu.

To już wszystko! Do zobaczenia w następnym poście. 
Skusicie się, by posłuchać piosenek? Jaki macie stosunek do metalowej i rockowej muzyki? (Bo ja już nie umiem słuchać żadnej innej).

Skoro już jesteśmy przy takim temacie, pewnie wkrótce pojawi się również na blogu recenzja Quantum of Enigma, czyli najcudowniejszego najpiękniejszego najśliczniejszego albumu zespołu Epica, na który moje serce ma ostatnio fazę.
Pa!

~Alczens.

czwartek, 21 stycznia 2016

Recenzja płyty "That's the spirit".

Cześć, dzisiaj bez większych wstępów. Powiem tylko, że w sobotę jadę na 5 dni w góry, bo u mnie ferie od piątku i korzystamy! A drugiego lutego koncert Imagine Dragons w Łodzi. Nie mogę się doczekać! Co prawda wtedy już nie ferie, ale tym lepiej, bo szkołę opuszczę, hyhy. Ktoś z Was jedzie?


Dzisiaj po swojemu zrecenzuję album "That's The Spirit" zespołu BRING ME THE HORIZON, który uwielbiam (może za wyjątkiem niektórych piosenek antyreligijnych) i kocham. Gatunek: deathcore, metalcore.
Nie wiem w sumie, czy istnieje coś takiego jak recenzowanie płyt - zresztą, to będzie bardzo subiektywna i nieprofesjonalna opinia. Nawet nie wiem, czy opinia, po prostu se o tym pogadam.

Spotkałam się z wieloma komentarzami na temat płyty, że to już nie to samo BMTH, że jest gorszy, bla bla bla. A mi się on bardzo podoba. To w sumie moja jedyna płyta Bring Me The Horizon, ale słuchałam utworów z innych albumów i doprawdy That's The Spirit wygrywa, przynajmniej w mojej opinii. 

Dostałam płytę na święta. Po otworzeniu napotykamy abstrakcyjne, że tak to nazwę, malowidło.


Po lewej symbol albumu - ociekająca parasolka.

Utwory na płycie:
  1. Doomed.
  2. Happy Song.
  3. Throne.
  4. True Friends.
  5. Follow You.
  6. What You Need.
  7. Avalanche.
  8. Run.
  9. Drown.
  10. Blasphemy.
  11. Oh no.
Moim zdaniem nie jest to zbyt wiele, gdyż np. na płytach Imagine Dragons znalazło się 18-20 piosenek. Byłam nieco zawiedziona tą ilością, ale może jestem trochę zbyt wybredna.
W każdym razie, każdy z nich jest boski i genialny.

"Omówię" teraz kilka z nich.

DOOMED

"The world's a funeral, a room of ghosts.
No hint of movement, no sign of pulse".

Zdecydowanie superaśna. Najbardziej lubię moment "So leave a light on, I'm coming home, it's getting darker, but I'll carry on" - UWIELBIAM, jak piosenkarz to śpiewa. Nawet nie wiem, czemu. Po prostu kocham ten moment.
Mimo tych dziwnych dźwięków na początku, utwór brzmi jak krzyczenie prosto z głębi serca, mocny i mroczny. 


HAPPY SONG

"Don't wake us up
We'd rather just keep dreaming
Cause the nightmares in our heads are bad enough"

Była to druga piosenka BMTH, którą poznałam. 
Trochę przekleństw, mocne brzmienie. Ulubiony moment mniej więcej pod koniec, kiedy pan piosenkarz śpiewa "A little f**king louder", a potem "That's the spirit". Taki screaming, wrrau.
Definitywnie kocham.


THRONE

"So you can throw me to the wolves
Tomorrow I will come back 
Leader of the whole pack"

Zdaje się, że najbardziej znana z wszystkich piosenek na tej płycie. Często słyszę ją na rock radiu, którego słucham bardzo często. Trochę mi się już przejadła, pomimo wszystko jest świetna.


TRUE FRIENDS

"True friends stab you in the front"

Kocham, uwielbiam, łaa! Pierwsza piosenka, którą odsłuchałam. Zakochałam się i do widzenia, codzienne słuchanie, tekst znam na pamięć prawie że. 


FOLLOW YOU

"I will follow you, cos' I'm under your spell
And you can throw me to the flames
I will follow you"

Nie wiem do końca, co o niej powiedzieć. Baaardzo lubię. Tutaj tylko powiem, że nieco delikatniejsza od innych i jest to miły odpoczynek w środku płyty od ostrych brzmień. Kojarzy mi się bardzo miło, jakoś tak. 


DROWN

"What doesn't kill you, makes you wish you were dead"

Omijając również epickie What You Need, Avalanche i Run, przechodzimy do piosenki, na którą mam niezłą fazę. Uwielbiam "Who will fix me now?" i tak dalej, zdecydowanie polecam odsłuchać.


BLASPHEMY

"You've got hell to pay, but you already sold your soul"

Również mam fazę, kocham ten numer 10. Bardzo lubię taką melodię, co jest w jednym momencie, przypomina mi jakieś takie duszki latające. Może trochę śmiesznie brzmię, ale uwielbiam go.


I to by było na tyle w dzisiejszym poście! Życzę Wam dużo śniegu, bo u mnie było długo mnóstwo bieli, a teraz tylko zamarznięte marne resztki za oknem. Tak czy owak - kocham zimę, to moja ulubiona pora roku, a śnieg jest super.

Kto z Was lubi Bring Me The Horizon? Macie już ferie? Wybieracie się gdzieś? 

A wczoraj byłam w McDonaldzie z .. babcią :D i siostrą, obżarłam się trzema paczkami małych frytek i sześcioma nuggetsami, sałatką i trzema brokułami w cieście, do popicia herbatkę - a potem wieczorem wepchnęłam w siebie kilka kawałków pizzy. Nawet nie wiem, ile, w połowie jedzenia przestałam liczyć. Obżartuch ze mnie! Byłam też w poznańskiej palmiarni, jak co roku i było bardzo fajnie.

~Alczens.

niedziela, 3 stycznia 2016

Moja mała biblioteka - "Rywalki" (recenzja).

Dzisiaj kontynuacja małe serii na blogu pt. Moja Mała Biblioteka. Dziś prawdopodobnie napiszę kolejny post do tej seryjki, aczkolwiek nic nie jest pewne - jeśli napiszę, opublikuję jutro.

Moja mała biblioteka - miejsce, w którym wszystko będzie o książkach, pisarstwie, czyli moim jednym z niewielu hobby. Będą tu też pojawiać się recenzje, od czasu do czasu, ale głównie będę sobie gadać o... książkowaniu.


Książka "Rywalki" jest z gatunku romans i fantasy, czyli moje ulubione. Najbardziej uwielbiam, kiedy jest fantastyka, czysta fantastyka, a na drugim planie, w tle, dzieją się ciekawe miłości i powstające związki. "Rywalki" dzieją się w przyszłości, jednak za bardzo tego nie widać. Po, zdaje się, trzeciej albo czwartej wojnie światowej, Stany Zjednoczone zmieniają się w królestwo Illei, w którym istnieje pewnego rodzaju drabina feudalna. Jedynki - członkowie rodziny królewskiej. Dwójki - zamożne i bogate rodziny. A ósemki - ci najbiedniejsi. Główna bohaterka - America Singer - należy do frakcji piątek i spotyka się z chłopakiem z szóstek. Tego typu związki pojawiają się bardzo rzadko i nie są tolerowane przez matkę Americi (nie wiem, czy dobrze odmieniłam). Wspomnę jeszcze, że autorka oszpeciła chłopaka imieniem Aspen, które za nic w świecie nie chce mi przejść przez gardło. Doprawdy, nie potrafię ścierpieć takich imion. Ale poczekajcie jeszcze, jak będzie miał na imię księciunio.

Ale hop, hop, hop, nie o tym jest książka. Niedługo zaczynają się Eliminacje na żonę księcia Illei, polegające na tym, że dziewczyny w wieku od szesnastu do, zdaje się, dwudziestu czy tam osiemnastu lat, zgłaszają się z wypełnionym formularzem dostarczonym pod ich dom przez rząd i najpierw czekają na wyniki, która z nich najlepiej się nadaje na zostanie księżniczką. Z każdego stanu wybierano po jednej zgłoszonej dziewczynie, w sumie będzie ich 35, a księciunio imieniem MAXON (tak, Maxon, nie mogłam przestać się chichrać. Nawet pasowało mu to imię, typowo księciulkowskie) będzie prowadzić te Eliminacje w pałacu królewskim, wycinając powoli grono licznych piękności, aż w końcu zostanie tylko jedna - królowa Illei. America zgłasza się pod przymusem, bo wcale nie zależy jej na małżeństwie z Maxonem, jednak matka - i co najdziwniejsze - jej chłopak Aspen zmuszają ją do zgłoszenia się. I oczywiście z wszystkich dziewczyn ze stanu to ona zostaje wybrana.

Do połowy "Rywalki" są naprawdę wciągające i ciekawe. Kiedy America wciąż jest w domu, a potem jej nieporadne początki w pałacu. A potem się zaczyna - ociekający księżniczkowatością klimat. Ciężko było mi go ścierpieć. Suknie, bale, różowa rzeczywistość. Jednak nie byłoby tak źle, gdyby nie ten cholerny Maxon - taki typowy księciulek na białym koniu, że to się nie dzieje. Najlepsze było, jak mówił do wszystkich kandydatek per "moja miła". I te ulizane włosy, garnitury, uprzejmość. Po prostu nie znoszę tego księciulka. Cukierkowatość na szczęście była miażdżona przez niektóre sceny i rebeliantów, aczkolwiek doprawdy - chłopakom nie polecam. 

Jeśli chodzi o dobre strony - naprawdę polubiłam Americę i Aspena. Była denerwująca Celeste, "ta zła", głupkowata przyjaciółka Marlee, surowa matka, zwariowana na punkcie chłopaków młodsza siostra, zdominowany przez chore ambicje starszy brat... ogólnie postacie dobrze wykreowane. 

Przeczytałam książkę, bo pomimo królewskiego klimatu naprawdę dobrze się ją czytało. Lekko i przyjemnie. Pomimo wypchnięcia miłości na pierwszy plan. I tego cholernego księciulka. Ale ogółem polecam dziewczynom w moim wieku, tym zakochanym albo i nie, bo można się odprężyć i oderwać od rzeczywistości. Większość na plus.

Fabuła: 7/10
Bohaterowie: 7,5/10 (przez Maxona)
Klimat: 3,5/10 (hah)
Łatwość w czytaniu (język): 9/10

Polecam w wolnej chwili pyknąć se taką książkę. Tymczasem ja jutro lecę do biblioteki szkolnej i wypożyczam Elitę, kolejną część. Pomimo wszystko jestem ciekawa końcówki.
Właśnie, jutro już cholerna szkoła... dobrze, że Wielkopolska ma ferie 15 stycznia. Tylko dwa tygodnie z wolną środą i lecimy

WIELKA SUPER-WAŻNA INFORMACJA: 2 luty o 24:00 odbędzie się koncert mojego najulubieńszego zespołu Imagine Dragons. Wybieram się na niego z moją przyjaciółką fanką i siostrą oraz z tatą koleżanki. Tak bardzo nie mogę się doczekać! Zaraz po feriach... aaach! Podniecam się! Spotkam kogoś z Was? :D

Pa!

~Alczens.

wtorek, 1 grudnia 2015

Moja mała biblioteka - "Dziedzictwo mroku" (recenzja).



Cześć! Zanim przejdziemy do treści, chcę omówić parę spraw organizacyjnych. Mianowicie zamierzam stworzyć nową zakładkę - serie. Jak może niektórzy wiedzą, istnieje na blogu jeden Niepoważny Poradnik Poważnego Myślenia - jedyna seria na blogu. Szykuję jego drugą część, ale niestety straciłam chęci na kontynuowanie poradników. Jednak mam kilka pomysłów na inne serie. Dzisiaj przychodzę z Moją małą biblioteką.

Moja mała biblioteka - miejsce, w którym wszystko będzie o książkach, pisarstwie, czyli moim jednym z niewielu hobby. Będą tu też pojawiać się recenzje, od czasu do czasu, ale głównie będę sobie gadać o... książkowaniu.

Jednak dziś chcę napisać swoją pierwszą recenzję w moim życiu! Jestem ciekawa, czy mi wyjdzie. Książkę skończyłam wczoraj.


Książka autorstwa Bree Despain, "Dziedzictwo mroku" jest z gatunku fantasy i romans. Główną bohaterką jest nastoletnia Grace Divine, córka miejscowego pastora, uczennica plastycznego liceum. Historia opowiada o tajemnicy, którą skrywa Daniel - dawny przyjaciel Grace. Powieść potrafi lekko wzruszyć, poruszyć, wzbudzić emocje. Momentami naprawdę odrywałam się od prawdziwego świata, żyłam tylko w książce. Wciąga bardzo.

Podobał mi się Daniel, postać tajemnicza i naprawdę dobrze wykreowana. Tworzenie nowych bytów, tożsamości, jest jednym z najtrudniejszych zadań autora. Daniel był naprawdę, że tak to określę, realistyczny.
Niestety, najgorszą częścią książki jest Grace Divine. Przynajmniej w mojej opinii. Nie spodobała mi się główna bohaterka. 

Książkę mogę polecić fanom fantastyki i romansów. Jeśli szukacie historii tajemniczej i ciekawej - sięgnijcie po Dziedzictwo mroku. Naprawdę warto! Ociekająca napięciem, emocjami, uczuciami - świetna książka.

OCENA
Fabuła: 8/10
Bohaterowie: 7/10
Łatwość w czytaniu (język): 9/10.

To tyle na dziś. Jak Wam wczoraj minęły Andrzejki? I jak Wam się podobała recenzja w moim wykonaniu? A "Dziedzictwo Mroku"? Zamierzacie sprawdzić tę powieść?

Pa!

~Alczens.